Greckichorzaczynaspiewac's Blog


Dogtooth, reż. G. Lanthimos, 2009, Grecja
Czerwiec 20, 2010, 8:17 pm
Filed under: Uncategorized

Lubię te momenty, kiedy do filmu zasiadam dziewiczo – bez żadnych informacji, uprzedzeń, oczekiwań. Taki odbiór jest niewspółmierny do sytuacji, w której wiesz choć trochę z tego o czym film będzie. O tym filmie wiedziałam tyle, co było na minimalistycznym plakacie. Że wygrał dużo festiwali. Wiem czemu.

Film otwiera następująca scena: trójka młodych ludzi rozmawia ze sobą w łazience. Puszczają sobie taśmę, na której ktoś im tłumaczy pewne pojęcia, które jednak nijak mają się do stanu faktycznego. Scena kolejna: starszy mężczyzna wiezie kobietę samochodem. Ma ona zawiązane oczy. Nie wie dokąd jedzie, ale wie po co. Zaraz po przyjeździe na miejsce odbędzie beznamiętny stosunek z młodym chłopakiem. Z tym samym, które widzieliśmy w łazience w towarzystwie dwóch dziewczyn, a w zasadzie młodych kobiet.

Ta trójka z łazienki to rodzeństwo. Żyją odizolowani od świata zewnętrznego w luksusowej willi gdzieś na totalnym odludziu. Ich dom ogrodzony jest wysokim płotem i jedynymi osobami które znają, są ich matka, ojciec  i kobieta, która świadczy seksualne usługi chłopakowi. To, że żyją jak żyją jest wyborem ich rodziców. Postanowili oni stworzyć swoim dzieciom świat, którzy wymyślili od początku do końca. Zmienili w nim znaczenie wyrazów, a także nadali nowe znaczenia dla najzwyklejszych wydarzeń i okoliczności życia codziennego. System wychowania jest oparty na ostrej rywalizacji – rodzeństwo aby dostać jakiś gadżet, musi zwyciężać w jakiś kuriozalnych dyscyplinach.

Po co? Nie mam najmniejszego pojęcia. To chore i obrzydliwe. Ale, człowieczą naturę bardzo trudno jest oszukać. Wrodzony instynkt wolności prędzej czy później da znać o sobie. Tylko co będziemy z nim w stanie zrobić w momencie, w którym myślimy, że samolocik, który z przyczaja wrzuca matka do ogródka to ten, który widzieli na niebie?

Przyznaje szczerze, że to doskonały film. Stopień prowokacji i kreacji świata przedstawionego przywodzi mi na myśl von Triera i Anderssona.  Roya.  Do tego wiele innych tytułów kluczy, między innymi Zagadka Kaspara Hausera. Ale nie myślcie sobie, że ten film jest w jakikolwiek sposób wtórny. Nic z tych rzeczy. To jedno z najbardziej oryginalnych dzieł filmowych, które pojawiły się na ekranie w ostatnich latach. Zarówno pod względem treściowym, jak i wizualnym. Piękne, surowe, precyzyjnie i pomysłowo wykadrowane zdjęcia. Ten film ogląda się doprawdy z perwersyjną przyjemnością. W dodatku lubimy oglądać filmy o pękaniu systemu, ale czy kiedykolwiek mieliśmy do czynienia z tak kuriozalną sytuacją jak ta, która została pokazana w Kle? Nie sądzę.

Mam nadzieje, że dostanie się w Polsce do dystrybucji, będe wyczekiwała jego wydania na dvd. Mam ochotę zajrzeć jeszcze nie raz do tej rodzinki. Na kawkę. Hue hue.

Reklamy

3 komentarze so far
Dodaj komentarz

Zapraszamy do współpracy z portalem kulturalnym promującym niezależnych artystów IRKA (www.irka.com.pl). Kontakt: irka@irka.com.pl

Komentarz - autor: Monika

rzadko piszę, bo nie mam kiedy obejrzeć jakiegoś filmu, ale:
widziałem Dogtooth. Chyba jestem już stary, bo nie pasowała mi asceza tego filmu. Sam pomysł pokazany jest mało ciekawie, myślę że kilka twistów by się przydało. „Podaj mi telefon” czy „znalazłem żywe trupy!” wniosły trochę ożywienia w ten film. Interesujący? Tak, zdecydowanie.
Ale czy poleciłbym go komuś? Chyba nie.
Z drugiej strony, nikt nie podjął (tak mi się wydaje) tematu tego typu eksperymentu, więc zobaczenie go niejako na żywo może wzbudzić dyskusje.

Komentarz - autor: iurabos

A witam witam, jakże mi miło gościć Szanownego 🙂
No o odizolowaniu było parę, ale nie w taki okrutny i wyrafinowany sposób (choćby to zaspakajanie chłopaka, aby ubiec ewentualną frustrującą chuć).
Kompozycja surowej kolorystyki, bezosobowych (begłowych i odciętych) kadrów i dośc minimalistyczno-nowoczesnej scenografii bardzo przypadła do gustu. Ta szeleszcząca greka też dodała swoje trzy grosze. Zafascynowała mnie to chore wymyślenie świata na nowo, a tłumaczenie zjawisk uważam za bardzo pomysłowe i zarazem komiczne (choć tak naprawdę ciarki mnie przechodziły) 🙂 Od początku zastanawiałam się do czego to zmierza. Bunt wydawał się oczywisty, ale zakończenie takie już nie było.
Czy dla Ciebie samo ujęcie w kategorii: ciekawe nie jest już wystarczającym powodem dla podania filmu dalej? :)))

Komentarz - autor: greckichorzaczynaspiewac




Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s



%d blogerów lubi to: