Greckichorzaczynaspiewac's Blog


Don’t look now, reż. N. Roeg, 1973, Wlk. Brytania/Włochy
Czerwiec 25, 2009, 7:27 pm
Filed under: Uncategorized

Na parę tygodniu przed wejściem Antychrysta obejrzałam sobie taki stary film, o którym dużo czytałam, wiele osób polecało. A że stare thrillery są dobre, więc czemu nie.

dontlooknow3

Para traci swoją córeczkę, któa topi się nieopodal ich domku. Po pogrzebie, aby pozbyć się przykrych wspomnień wyprowadzają się do Wenecji, gdzie on- John – w tej roli Donald Sutherland jest konserwatorem zabytków.  Ona spędza czas na kontemplacji włoskiej atmosfery, lecz pewnego dnia poznaje dziwną parę bliźniaczek, z których jedna jest niewidoma i do tego utrzymuje, iż ma zdolności parapsychologiczne. Twierdzi, iż ma kontakt z ich zmarłą córeczką. Bolesna historia zaczyna powracać, bo w plątaninie kanałów, ciasnych uliczek krąży postać w czerwonym płaszczyku, która łudząco przypomina córeczkę, która tragicznie zginęła…

Dobra rzecz. W stylu starych thrillerów Polańskiego. Jest mgliście, tajemniczo i parapsychologicznie.  Postacie, groteskowe dodają specyficznego niepokojącego klimatu. Wenecja pokazana jest jako miasto nie tylko dla zakochanych, a jako dziwaczne miejsce przeplatania się dwóch światów. Do tego na uwagę zasługuje montaż.  Serio – jest wporzo – jak na tamte lata to bardziej styl teledyskowy niż fabularny.  Fajnie patrzeć na młodego Sutherlanda z tą jego niesamowitą górną szczęką i szelmowskim uśmiechem.  Julie Christie już mniej mnie ujęła…

No i tak sobie pomyślałam o nim w kontekście tego Antychrysta, bo to też film że tak powiem z identyczną sytuacją wyjściową, a nawet późniejszą. A jakże lepszy. Nie ma tutaj mądrzenia. I jedni i drudzy chcą sobie poradzić z traumą i o ile u Von Triera natrafiamy na jakiąs intelektualno-katującą terapię to tutaj mamy dwoje ludzi którzy usiłują wyleczyć się miłością do siebie. Lars zaserwował nam symboliczny horror przyrodniczy, a sceny rodem z Piły X tylko przyprawiają o pusty śmiech. Roeg natomiast dobrym montażem, niedpowiedzeniem i powolnym wprowadzaniem do historii grozy ale przede wszystkim prawdopodobieństwem psychologicznym zbudował kawał dobrego filmu o strachu, śmierci i ciężkiej próbie pogodzenia się z przeszłością.

Nie dam 5, bo mimo wszystko historie z duchami w tle nie są tym, co lubię najbardziej. Ale 4+ jak najbardziej.

Reklamy

Dodaj komentarz so far
Dodaj komentarz



Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s



%d blogerów lubi to: