Greckichorzaczynaspiewac’s Blog

Lagerfeld Confidential, reż. R. Marconi, 2007, Francja

Lagerfeld to taki typ, którego raczej się nie lubi. Ten sfrancuszczony Niemiec ukrywa spojrzenie za ciężkimi okularami, ubiera się ciągle tak samo, a do tego jest ortodoksyjnym wielbicielem chudości na wybiegu.  No wiec jeżeli myślałam, że może po tym filmie zmieni się moje podejście do tego modowego wizjonera, to nic takiego się nie stało.

Przez jakiś okres czasu poruszamy się z kamerą za mistrzem – jest jakiś pokaz mody, wizyta w posiadłości, ze 2 projekty sukienek na papierze, ze trzy sesje w jego wykonaniu no i oczywiście wywiad z rożnych foteli i kanap.  Kiepskie pytania ratuje tylko zadęcie i parcie głównego aktora. O dokumentaliście nie świadczy dobrze fakt, że ma problem z zadaniem najoczywistszego pytania o preferencje seksualne Lagerfelda. Heloł, jesteśmy w świecie mody!

Co ciekawego? Szuflady wypchane białymi stójkami jednorazowego użytku, całe tace pierścieni do ozdoby rąk,  praca z modelami – nie wiedziałam, że Lagerfeld sam jest fotografem; to jego uwielbienie i odarcie świata mody z jakiejkolwiek bajkowości – to okrutna branża, gdzie człowiek musi dostosować się do reguł.

Oj nie polubiłam ci ja Lagerfelda, ale za to…

Valentino: The Last Emperor, reż. M. Tyrnauer, 2008

A to z kolei dokument z prawdziwego zdarzenia. Nakręcony w dobrym momencie – końcowa faza zdjęć zbiegła się z obchodami 45-lecia pracy Valentino Garavani, ale film bynajmniej na nich nie poprzestaje.

Podstawowa różnica między Valentino a Lagerfeldem jest taka, że Valentino jest Włochem. I sam ten fakt bardzo rzutuje na cały film. Jest głośno, nastroje zmieniają się w przeciągu sekundy, lecą wyzwiska, krawcowe zrywają sukienki z manekinów, nie odzywają się do siebie, a jeśli gdzieś tam pojawia się radość, to też i łzy i wzruszenie. No dzieje,  się dzieje!

Sam Valentino jest uroczy. Chwiejny i skupiony na sobie, żyjący sobie gdzieś tam na innej planecie, nieświadomy całego nakładu sił idącego na widowiska dla jego kreacji. Mimo swoich ponad 70ciu lat – bardzo żywotny, ale i emocjonalny. Rozbrajające są momenty, w których płacze podczas własnych przemówień, albo kiedy wprost mówi do swojego partnera Giancarlo Giamettiego, że to dla niego jest ta kamera i jak nie będą go filmować, to on zrywa zdjęcia Zresztą reżyser filmu umniejszył tradycyjną formę wywiadu na rzecz rzetelnej rejestracji tego co się dzieje dookoła niego – także pośrednio będziemy się przyglądać wywiadom, które inne media przeprowadzają z kreatorem. Plus jeszcze ta kamera jest naprawde wszędobylska – czasami nie zniesienia dla samego Valentino. God job, boys!

Pisząc o partnerze Valentina, to warto zaznaczyć, że jest to równorzędna pierwszoplanowa postać tego filmu. Giancarlo Giametti – cień Valentino, który od ponad 40lat wspiera swojego wspólnika/partnera/kochanka w spełnianiu jego twórczych wizji i po prostu byciu przy nim. Coś niebywałego, biorąc pod uwagę osobę, z którą musi się na codzień zmierzać.

Ten film pokarze wam modowy świat w niemal każdym aspekcie – pokazy mody i przygotowania do nich, proces powstania przecudnej sukni, przedpremierowe mini-pokazy w gabinecie projektanta, przyjęcia z najbardziej wpływowymi tego świata, kawał historii – Valentino ubierał i Audrey Hepburn i Jackie Onassis. Poznacie całą masę bliższych lub dalszych pracowników Valentina i gwarantuje wam – nie znudzicie się tym filmem ani przez sekunde, a wzruszenie będzie się mieszać z naprzemiennym rechotem.  I te pięć mopsów… )

1. Tokyo!, reż. M.Gondry, L. Carax, J. Bong, 2o08, Francja/Japonia/Niemcy/Korea Płd.

Absolutnie urokliwie.  Trzech  młodocianych, ale już zasłużonych reżyserów  szyje 3 tokijskie opowieści europejskim ściegiem. Pojawi się hikikimori (Bong), bestia z kanałów (Carax) i historia o transformacji, ale nie powiem czego w co (Gondry).  Masa humoru w najlepszym stylu.  W tym wszystkim mój ukochany Denis Lavant i Leos Carax tym razem nieco mniej poważnie.  Plus jeszcze ten uroczy Gondry  znowu uświadamiający nas, że kino każdy może robić. Pozycja obowiązkowa dla każdego co kino wysoce przyjemne sobie ceni.  5+

2. Tetsuo, reż. S. Tsukamoto, 1989, Japonia

Techno, Ahex Twin, Industrial, Nagi Lunch, Głowa do wycierania, Cyber Punk. Troche już wyrosłam z takich klimatów, ale żywię szacunek do twórcy.

3.  Tokyo Decadence, reż. R. Murakami, 1992

Boże, co za miernota.  Przez pierwsze pół oglądamy wyczny japońskiej prostytutki na polu japońskiego sado-maso. Przez drugie pół oglądamy ją biedną wzdychającą do zdjęcia chłopaka z przeszłości na przemian ze zmienianiem świadomości czym tylko się da. Głupi bełkot i nawet nie mogę się dopatrzeć jednej rzeczy, która uratowałaby ten film. No dobra… może okładkowa scena w hotelu na tle szyb. A może i nie.

4. Tokyo Sonata, reż. K. Kurosawa

O japońskiej rodzinie, w której każdy coś przed sobą ukrywa co jak wiadomo musi doprowadzić do tragedii, aby się mogło dobrze skończyć. Ciekawe obyczajowo.

Kinematografia co do zagadnienia zdrady nie pozostawia żadnych złudzeń. Zawsze kończy się dramatem a i wybudowanie na jej bazie nowego szczęśliwego związku wydaje się być niemożliwym. Do tego, jak to często bywa to, co rozpoczyna się w łóżku i w łóżku się kończy, a mężczyzna skruszony wraca do swojej żony i nie w myśl mu rozbijanie rodziny.

W “Wiarołomnych” sytuacja przedstawia się tak. Marianne żyje w udanym związku z Marcusem. Dobrze im się powodzi, obydwoje realizują się w swoich twórczych zajęciach – ona jest aktorką, on kompozytorem. W łóżku także nie mają na co narzekać – Marcus potrafi sprawić Marianne taką rozkosz, że ta niemal traci świadomość. Obydwoje przyjaźnią się z Davidem, reżyserem filmowym. Więc kiedy ten podczas spotkania z Marianne zapytuje ją, czy poszłaby z nim do łóżka oczywistym wydaje się, że Marianne odmówi. Jednak mimo faktycznej odmowy ziarno niepewności zostało zasiane. Podczas rozmyślań Marianne zdaje sobie sprawę, iż jedyne czego obecnie najbardziej pragnie, to właśnie romans z Davidem. Los jej sprzyja, gdyż właśnie wyjeżdza na miesięczne stypendium aktorskie, na które postanawia ściągnąć kochanka. Informując męża o obecności ich przyjaciela w Paryżu Marianne zaczyna dość jawnie prowokować Marcusa pytaniami: “co by było gdyby ona i David…”. Mąż jest jednak spokojny: jedź, między wami nigdy do niczego by nie doszło. No więc zaczyna się paryski miesiąc pełen namiętności, który jest kontunowany po powrocie do domu. I wszystko byłoby wspaniale i cudownie, gdyby pewnego dnia do garsoniery Davida nie zapukał świadomy całego romansu Marcus. Rozpoczyna się wspomniane w cytacie otwierającym film “piekło rozwodu”…

Klasyczny dramat. Może nieco przerysowany, ale że jego scenarzystą był sam Ingmar Bergman można tym tłumaczyć pewną teatralność tego filmu. Oczywiście aktorstwo i reżyseria są bez zarzutu. Hipnotyzująca jest postać głównej bohaterki, która tak radośnie i naturalnie podchodzi na początku do tej bez wątpienia złej moralnie “łaski” romansu, która na nią spłynęła. Wiadomo też, że jest to film, którego główną osią jest historia, więc jakby nie zwraca się uwagi na aspekty artystyczne, bo przecież nie o to tu chodzi. Do tego historia jest tutaj dwupłaszczyznowa, bo opowieść o Marianne to scenariusz starego reżysera, który powraca do wydarzeń z przeszłości…

Klasyczne, solidne, ciężkie ale także bardzo mądre kino: co tak naprawdę można nazwać zdradą, jak daleko sięga wybaczenie, kto jest największą ofiarą naszych poczynań: nasi bliscy, czy może my sami. Ja nie mam wątpliwości.

5.

Opus magnum. Dzieło tak monumentalne, że nie wiadomo od czego zacząć. Pars pro toto, a może toto pro pars. Głemboce humanistyczne przeżycie. Formalna jazda bez trzymanki. Rozmach zapierający dech w piersiach. Dawno nie widziałam filmu przepełnionego tak wielką nostalgią nad ludzkim życiem. Nie napiszę nic więcej, jeno zaapeluje: zobaczcie ten film!! Raz to za mało. 6 to też za mało.